thank you

August 22nd, 2007 by anacordinete

Vheanne . . . thank you

For you is the greatest gift that God has given me

For you is the reason why I have to wake up every morning

For you is the source of my inspiration in work and in life

For you is the light that shines when everything that I see is darkness

For you is the hand that holds me when I am about to give up

For you is the little voice that gives me encouragement to go on

For you is the source of my true contentment about what just life had to give me

For you is my joy, happiness, my strength and my LOVE….. Thank you!

walang pamagat

August 22nd, 2007 by anacordinete

Hindi maarok ng kaisipan ang nararamdaman ng puso at damdamin. Lutang ang diwa sa pag-iisip ng mga bagay ukol sa kasalukuyang kalagayan at sa posibleng dumating. Sa likod ng mga ngiti at halakhak araw-araw, ganun din naman ang bilang ng mga nakatagong luha at hinanaing dahil sa mga alon ng nakaraan. Binabalikan ang mga pangyayari, ngunit hindi matuntun ang puno. Masasayang pagsasama, nakakagaan, nakakabawas ng bigat na nararamdaman, ngunit hanggang kailan nito mapupunan at mabubura ang lungkot at pasaning nadarama. Pakiwari’y nag-iisa, asan na sila? Mga salitang gumagabay, hindi maramdaman mula sa mga naging instrumento ng pagsilang. Hindi ba sa katotohanan na sila din ay isa sa mga dahilan nitong kasalukuyang kalagayan? . . . Humanap ng kaagapay, pagmamahal ay natikman. Naniwala at nanindigan sa panibagong buhay na tinahak. Ngunit may mga pakiramdam, karanasan na mahirap bigyan ng paliwanag at maging isulat. Sa lahat ng ito, tanging sarili lamang ang inaangking karamay. Desisyon at mga katanungan, sinasarili na lamang. Pananalig sa lumikha ang tanging lakas at sa araw-araw ang munting halakhak, yakap ng mga maliliit na braso at halik ng maliit na labi ang tanging kasiyahan at nagpapa-alala na maging matatag.

Don’t know where to go!!!

August 3rd, 2007 by anacordinete

Huh! Finally I’ve got this chance para makagawa ng blog entry!! Pangarap ‘to ni

Roselle

(my childhood friend) for me. At last natupad na!! Actually I have a lot, but i don’t have time to publish evrything!! Dami kase gawa at iniisip eh! Now as I checked on my mails, why not gumawa ng blog entry, since I don’t know what to do for today!!!

Katatapos lang ng another session of GABAY (outreach program) it’s not the time for our section to sponsor one, pero in support kaya pumunta ako. Congrats ABAD

SANTOS

!!! I went to school din for the Remdial class, and of course as what I expected only 6 students attended…. kakalungkot they don’twant to learn at hindi sila na alarm sa mga scores nila last Summative Exam like 3/50, 10/50 kakalungkot……

I don’t know kung uuwi na ako to take care of my baby, I want to give my self a break…. a time to relax, a time for myself! Parang i want to contact some of my old friends to make a little kwento of what’s going on with their lives and to share my kwento with them too. When i got home, happy because I will play again with my baby, but the bulk of work is waiting for me. Hinahanap ko ‘yung time na hindi nagmamadali, hindi nag wo-worry, less problems more joys!!! huh! I’m going through a lot this time….. pero sabi nga ni T. Leslie sa text nya KAYA YAN!!!

Sana

nga!!! Life must go on!!! HUH!